Verhip, heb ik een dip?

Ik bespeur een dipje bij mezelf.
Eigenlijk ben ik NCLEX moe, maar dat kan niet.
Over drie weken moet ik examen doen dus eigenlijk zou ik moeten ‘vlammen’!
Misschien dat het morgen beter gaat?

Eigenlijk ben ik ook best moe.
Op mijn werk zit ik in het traject om oudste diensten te gaan draaien, dus als ik werk ben ik bijna altijd de coördinator (ook wel ‘de muts’ genoemd). Dat betekent dat ik de opnames coördineer, aanspreekpunt ben voor de artsen, ervoor zorg moet dragen dat op alle units voldoende gekwalificeerd personeel werkt, een oogje in het zeil hou op de andere units of het allemaal een beetje lukt en meer van dat soort taken naast de patiëntenzorg op mijn eigen unit.
En dat kost me nog even aardig wat energie.

Verder ben ik natuurlijk drie maal per week in het revalidatiecentrum te vinden en ook dat hakt er best in.
Ik heb al jaren en jaren last van mijn schouder(s) maar na mijn eerste operatie, ruim vier jaar terug, heb ik een geheel eigen bewegingspatroon gecreëerd. Na die eerste operatie had ik een ‘frozen shoulder’ en kon mijn schouder / arm nauwelijks bewegen, maar om toch ergens bij te kunnen ben ik vreselijk gaan compenseren.
Nu, na de derde operatie, moet ik dat dus gaan afleren….
Nou, het was duidelijk sneller aangeleerd dan afgeleerd.
Volgens mijn fysiotherapeut gaat het goed komen maar het vereist enige geduld en inzet.

Al met al, voel ik me gewoon even ….. eugh.
Gelukkig voor Marc is hij vanavond vertrokken naar Frankrijk, hij gaat naar de ’24 uur van Le Mans’, want mijn humeur word er niet beter op.

Maar ik heb besloten dat vanaf morgen het zonnetje weer gaat schijnen en dat ik er weer hard tegenaan ga. Ik ga gewoon nog even hard leren voor de NCLEX en dan zie ik wel waar het schip strand. Meer dan mijn best kan ik nu doen, toch?

Gelukkig ga ik ook nog wat leuks doen het weekend; zaterdag ga ik naar een vriendinnetje, lekker bijkletsen. Nu al zin in!

Let the sun shine….