Familie en vrienden

Tja, hoe vertel je het aan je familie dat je gaat emigreren??? Lastig!!!
Ik heb eind augustus al aan mijn ouders vertelt dat we mogelijk gingen emigreren.
De plannen waren toen in de maak en we waren volop aan het afwegen of dit is wat we wilde, of je het risico durfde te nemen en of het realiseerbaar zou zijn.
Ik wilde het toen al aan mijn ouders vertellen omdat mijn ouders mij heel dierbaar zijn en het huichelachtig voelde als ze belden en vroegen: “En, nog nieuws??”
Dus ik naar mijn pa en ma. Ik zal er niet om liegen: ze waren geschokt!
We hebben er een tijdje over gesproken, maar de twijfel stond op hun gezicht te lezen en ze vroegen zich duidelijk af waar we mee bezig waren.

Maar het onderzoek van onze kant ging verder, onze plannen werden concreter en kregen steeds meer vorm. Omdat ik meende voor mijn ouders te moeten beslissen dat dit een gevoelig onderwerp voor hun was en omdat ik ze niet nog meer pijn wilde doen, heb ik ze minimaal op de hoogte gehouden van onze plannen.
Het was van mijn kant absoluut als bescherming bedoeld, maar niet zo handig!!
Kijk, na mijn operatie werden de zaken heel concreet: ik had de aanmeldingspapieren, de start datum werd bekend.
En mijn ouders maar denken dat het besluit nog niet helemaal definitief was……
Hoewel, ik denk (en ook wel kan begrijpen) dat ze hoopte dat het een bevlieging was en dat het wel over zou waaien. Nou, niet bepaald.

Maar vorige week hebben Marc en ik uitvoerig gesproken met mijn ouders, onze redenen uitgelegd, vertelt hoe we tot deze keuze zijn gekomen en ze veel informatie gegeven over Amerika, OGP en BIG, onze correspondentie. We hopen dat ze hierdoor inzien dat het geen bevlieging is, dat we er goed over nadenken en dat we ons goed voorbereiden.
En hopelijk gaan zij in de loop van de tijd Amerika ook waarderen.
Ik snap best dat het voor mijn ouders een grote impact heeft, ik ben (en blijf) hun kind en ze willen me natuurlijk het liefste dicht(er)bij houden.
En, pap en mam, het is niet mijn bedoeling om jullie buiten te sluiten, maar ik wil jullie ook niet extra pijn doen. Maar ik zie inmiddels wel in dat hierover praten ‘moet’, voor ons allemaal.

Ik heb het mijn broertje ook vertelt en hij reageerde erg lief .
Oh ja, voor Bjorn en Lisette (broer en schoonzus) was het wel een dubbele boodschap: we gaan trouwen en emigreren.
Bjorn vertelde dat het voor hem niet helemaal als een verrassing kwam, hij had zoiets wel verwacht van ons. Hij zag ook een vakantieadresje in de USA wil zitten, haha.
Maar we hebben het er lang en serieus over gehad en de reactie was positief, ze willen ons steunen.
Oh ja, het minpuntje wat mijn broertje ter sprake bracht was dat het jammer was dat wij als oppas zouden weg vallen. Maar dat is niet zo hoor, we willen straks best oppassen, maar je moet jullie kindje zelf komen brengen en halen.
Ja, ik word tante, Lisette is zwanger van mijn eerste neefje of nichtje!

Mijn lieve opa en oma reageerde ook heel lief. Zo van: “Het is jullie leven en als dit was wat jullie willen dan steunen wij jullie” en daarna “Maar we ze zullen jullie natuurlijk wel missen!” Dat laatste is ook fijn om te horen, toch?
We hebben nog een tijdje met mijn opa en oma zitten praten en mijn opa vertelde de redenen waarom we weg wilde heel goed te begrijpen.

Marc heeft het natuurlijk ook aan zijn ouders vertelt en vanuit hun professionele oogpunt, ze zijn ook zelfstandig ondernemer, konden ze prima begrijpen dat we weg gaan.
Maar persoonlijk gezien vinden ze het natuurlijk jammer dat we zover weg gaan, maar ze gunnen het ons van harte.

Ik heb een aantal hele lieve vriendinnen en tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik die nog moet inlichten! Ik wilde het ze niet via de mail of telefonische vertellen, en autorijden was mij ‘verboden’ de afgelopen weken.
Verder maken al die meiden ook een drukke tijd door: eentje is aan het verbouwen en gaat deze maand verhuizen, eentje is zwanger van haar tweede kindje, eentje heeft twee kleine kindjes.
En ik weet het, van mijn kant zijn het ook smoesjes waarom ze het nog niet weten.
Maar ik had besloten het niet voor mijn operatie te gaan vertellen omdat ik eerste wilde afwachten of de operatie wel zou slagen. Anders zou het überhaupt niet doorgaan.
En nu hebben we alleen via de mail of telefonisch contact……
Waarom wonen die meiden ook ‘zo ver weg’?

Als het werken aankomende week goed gaat, ga ik ze snel opzoeken! En vertellen over ons nieuws…. Ben benieuwd hoe ze reageren…..